به قطره ی شبنم زلال صبحگاهی می مانی که با کوچکترین بهانه ای سقوط می کنی و سکوت دنج گیاه و زمین را بر هم می زنی. چه کنم با تو! میهمان ناخوانده ی خواستنی که "اندوه بزرگیست چه باشی چه نباشی". نبودت، دلتنگیست و بودنت التهاب. خاطرت را می گویم ای دلال احساس من! چند می فروشی این دیوانه ی زنجیری را؟ تو مژده ي مسيحا نفسي كه بشارت و انذار را به كمال ابلاغ ميكني. به کدامین گناه ناکرده عذابم می کنی و به کدامین ثواب ناخواسته، پاداشم می دهی؟ اصلا تو بگو ببینم با کدام قاعده ی علمی همه ی مرا تسخیر می کنی و معلولت می شوم من ِ خرابِ خسته ی بی رمق؟ بگو ببینم چگونه می توانی که بوادامه مطلب

تا همین دو سه ماه پیش، هر وقت فقیری از من کمک می خواست، در ذهنم باید سلسله مراتبی را طی می کرد تا جهت دریافت کمک مورد تأیید منطق و وجدان! بنده قرار گیرد. این فرایند شامل ارزیابی چهره( تست اعتیاد!)، جنسیت، سن و سال و ... بود و به جز فقرایی که تکنیکهای خفت کردن و در رودربایستی گرفتن را بلد بودند، همه باید از این ارزیابیهای من دراوردی موفق خارج می شدند تا استحقاق! کمک را پیدا کنند. حدود نود درصد این فقرا هم مورد پذیرش قرار نمی گرفتند و با یک دروغ ساده! که مثلاً پول همراهم نیست، دک می شدند. چون طبق آمار حدود نود درصد متکدیان، این کار را به عنوان شغل خود انتخاب کردادامه مطلب

چشم خمار بهار رفته رفته بسته می شود و تابستان رسماً میزبانی ما را به عهده می گیرد. نمی دانم چرا همیشه حس می کنم خرداد، نفوذی تابستان است در فصل بهار. آمده تا خبرچینی کند و تابستان را زودتر بیاورد به خانه های ما. خرداد عاشقی ست که امتحاناتش را داده و حال منتظر نتیجه است تا مثل همیشه تجدید شود و تا شهریور کش بیاید. چقدر بوی امتحان "نابجایی" را دوس دارم. بوی جوانی و شور در خردادی داغ. پر از هزار سؤال بی جواب و ورقه های همیشه سفید امتحانی که نخوانده ای و باید بنویسی و بنویسی از همه ی آنچه نمی دانی. بهار! آرام بخواب . تو همانی بودی که همیشه منتظرش بودیم و هستیم و بادامه مطلب

"بسا سخن که از حمله کارگرتر بود" . "ترس با نا امیدی همراه است و آزرم با بیبهرگی همعنان و فرصت چون ابرگذران. پس فرصتهای نیک را غنیمت بشمارید." "بخشنده باش نه با تبذیر و اندازهنگهدار و بر خود سخت مگیر" چقدر سخنان علی برای من دلنشینند، انگار خیلی نزدیک به حال زندگی من بیان شدهاند. نهج البلاغه را بیش از هر کتابی دوست دارم. شاید دلیلش تصور دشوار مردیست که زندگیش و کلامش یک سو بوده است. مردی که کلام و نیام شمشیر هر دو ابزاریست در دستش تا یک مقصود را برسانند. علی، زیبا انسانی است که گاهی مرا در لحظات سخت زندگی، امیدوار می کند. کلامش گاهی چنان بر دل مینشیادامه مطلب

چند روز پیش شعر زیبایی رو یه دوس شاعرم برام فرستاد تا حظ معنوی ببرم و چون لذت بردم، با خودم گفتم چقدر خوب که میشه بقیه هم لذت ببرن: دکتر سلام! روح و تنم درد می کند چشمم، دلم، لبم، بدنم درد می کند ذوق سرودنم، کلماتِ نوشتنم دکتر! تمام خویشتنم درد می کند احساس شاعرانگی ام، تیر می کشد حال و هوایِ پر زدنم درد می کند دکتر! نگفته های زیادی ست در دلم لب وا که می کنم، سخنم درد می کند می خواستم که لال بمانم، به جان تو! دیدم سکوت در دهنم درد می کند شاعر: کیومرت مرادی دستش درد نکنه که حرفایی که میخوام بزنم ولی نمی تونم بزنم رو با بهترین زبان گفته. و این هنری کهادامه مطلب

در اندیشه ام که با کدام "ضمیر" خطابت کنم. "شما" یی که گاه محجوبانه و معصومانه می نمایی و یا "تو"یی که طفلکی بازیگوش می شوی که کلافه ام می کند. گاهی از "آنها"یی می شوی که غریبه اند تا جایی که دلت بخواهد! و مرا در خودم فرو می بری و می شوی "من"ِ منی که من را فراگرفته ای تا هیچ کس از دیوار قلعه ی تنهایی تاریخی "من" بالا نرود. و چه خاطره انگیزه است آن "ما" شدنهای تو که دلم را قرص می کند عجیب! و من همچنان وامانده ام که تو کدامین "ضمیری"؟ شاید تو همان ضمیر ناخودآگاه منی که آگاهم می کند از اینهمه تاریکی در "من" ،تا تمام ضمایر مفرد و جمع را پاک کنم و بگذارم هرچه این ضمیربی خودشادامه مطلب

امروز، روز جهانی چپ دست هاست.

با همه ی مشکلاتی که چپ دست بودن داره، اما مزایاش خیلی بیشتره،

روزمون مبارک!